Het begon al lekker met: “schrijf maar op: ’t is fris!”
Voor zo’n tussenzaterdag wil ik hooguit wat “tussen de regels door schrijven”, zeker geen hele verhalen.
Maar ja, als je dan hoort welke noten er zoal gekraakt werden, dan valt er toch het een en ander te noteren.
De bijzondere noten van deze knotdag bestonden uit hele lage noten, amper te horen vanuit een takkenril. Hele hoge noten, die kwamen van iemand die hoog in een leilinde aan het knippen was. Eén van de knotters vertelde dat ie maar acht noten had, waarop ik dacht: dan heb je in elk geval een octaaf.
Tijdens de koffie werd een fraaie walnote(n)-anekdote verteld. Eentje van het kaliber “die verzin je niet”. De clou er van laat ik als een ongrijpbare noot boven dit stukje hangen. De aanwezigen hebben van het verhaal van Marja en de onbekende “notenkraker” genoten.
Er werd volop genoten van de koffie, de soep, het knotten, de locatie, het lachen, het moment dat er wat “zwaardere noten” werden gekraakt,… èn elkaars gezelschap!
En voor wie nog niet genoeg genoten had: bij vertrek stond nog een portie noten, die mochten mee naar huis.
En ja, het was fris, heel fris buiten en toch…. werd ook daar van genoten.Kijk maar naar de foto’s
