Dirk, onze gastheer op deze ochtend, bracht het luchtig: “er zijn hier eigenlijk vier plekken waar gewerkt kan worden”. Daarmee bedoelde hij dat zo ongeveer alle bomen op het perceel wel een knip- en scheerbeurt konden gebruiken. Gelukkig hadden we weer een grote opkomst en iedereen ging meteen flink aan de slag. Voordeel van het werken op deze locatie: we konden ons goed opdelen in kleine groepjes en liepen elkaar bepaald niet in de weg. Onder een strakblauwe lucht en met maar heel weinig wind was het goed toeven in de polder. Het groepje waar ik mee samenwerkte ging met de essen aan de slag, nou ja, …. We begonnen met de woekerende “struikeldraden”. Welke plant het precies is, dat weet ik niet, maar die plant heeft enorme uitlopers die als draden tot wel heup-hoogte tussen de essen lagen. Op enig moment was ik één van m’n knotmaatjes een poosje kwijt. Ik dacht nog, waarom maakt hij die boom niet eerst af….? Na ongeveer 20 minuten verscheen hij weer bij die boom. “ Zo, ik heb eerst maar eens loopruimte gemaakt zodat ik het hout straks naar de takkenril kan slepen”. De kreet “koffie” klonk over het terrein en toen iedereen eenmaal binnen was waren alle stoelen en krukjes bezet. En toch,… toch voelde het alsof er een lege stoel was. Het was de eerste keer knotten waarbij we Tilly, de vrouw van Dirk misten. Jarenlang zat zij steevast aan de kopse kant van de tafel…… Na de koffie vorderde het werk gestaag. Op het moment dat er werd geroepen “soep is klaar”, was nog niet alles klaar. Een paar laatste takken werden gezaagd, er werd nog was gesleept en nog een enkel takje opgeraapt aan de rand van de ………. Tja die sloot bleek kwam voor één iemand opeens te dichtbij. De schrik zat er even goed in, bij zowel de “badgast” als de omstanders. Razendsnel werd gehandeld. “Badgast” werd op de kant getrokken en subiet naar de boerderij meegevoerd, kon ter plekke onder de douche weer warm worden en zat een kwartier later in geleende outfit bij te komen. Helaas wel zonder bril. Een uitgebreide poging om de bril weer boven water te krijgen leverde jammergenoeg alleen baggerslib op. “Badgast” had gelukkig nog een bril in de auto liggen, is veilig naar huis kunnen rijden. Bij navraag ’s avonds had hij, behalve de schram op de neus, zich gelukkig niet bezeerd. Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat er met een schepnet nog een poging wordt ondernomen om de bril boven water te krijgen…. Zou mooi zijn als dat lukt!! Al met al een heerlijke knotdag met aan het slot een verrassende wending. Dank voor jullie inzet, tot de volgende knotdag. Dank ook voor de hulp aan de “badgast”. Fijn dat als de nood aan de man/vrouw is, we elkaar meteen te hulp schieten!
